انواع زمان در سینما
انواع زمان در سینما
به مقوله زمان و ساختارهای آن در فیلم ، به ویژه در فیلم های روایتی ، از سه جنبه میتوان پرداخت. چون سه نوع ساختار زمانی متمایز و متفاوت را در یک فیلم داستانی می توان خلق کرد: زمان فیزیکی (زمان واقعی) ، زمان دراماتیک (زمان نمایشی) ، و زمان روانی ( زمان ذهنی).در روایت یک فیلم ، گاه هر سه نوع ساختار زمانی ممکن است به کار رفته باشد و گاه یکی از انها چیرگی بیشتری داشته باشد و یا به ضرورت ، منحصرا از یک نوع زمان خاص در ساختار روایتی آن فیلم استفاده شده باشد.۱.زمان فیزیکی
عبارت از مدت زمانی است که صرف فیلمبرداری پیوسته (یا بدون وقفه) از یک رویداد و نمایش ان روی پرده سینما می شود( مثلا زمان جاری در یک نما با دور عادی نمایش فیلم (زمان واقعی) خوانده می شود همان زمان فیزیکی است.
۲.زمان دراماتیک
از فشرده کردن (زمان واقعی) یا زمان فیزیکی حاصل می شود. (زمان رویداد در فیلم فشرده یا کوتاه میشود).
۳.زمان روانی
احساس گذشت مدت زمان ذهنی و عاطفی است که بیننده طی تماشای فیلم از رویداد تجربه میکند. این زمان درونی یا روان شناختی عمدتا گسترده،کش دار یا طولانی تر از زمان واقعی است-از این رو گاه زمان عاطفی نیز خوانده می شود. در تنظیم و طراحی ساختار های زمان روایت در سینما در نوع تمهید قراردادی به نام فلاش بک و فلش فوروارد وجود دارد که عمدتا در فیلم های داستانی به کار می رود و در این میان فلاش بک تمهید پر استفاده تری است.اما هردو ، ترتیب یا توالی طبیعی داستان را برای خلق تاثیرات دراماتیک در هم می ریزند.